12 oktober 2017

Omvang van eenzaamheid

In aanloop naar het experiment hebben we deelgenomen aan verschillende overleggen en bijeenkomsten rondom het thema eenzaamheid. Tijdens die bijeenkomsten zijn we steeds meer doordrongen geraakt van de omvang van eenzaamheid in Amsterdam.

Wat ons daar vooral in opviel was hoeveel risico op eenzaamheid de bijstandspopulatie loopt: vaak van niet Nederlandse komaf, laag opgeleid, werkloos met een beperkt perspectief op werk, met een laag inkomen, een matige gezondheid, en ga zo maar door…. een stapeling van risicofactoren. We hebben het dan over ruim 33.000 Amsterdammers… geen geringe groep.

Hoe nemen we eenzaamheid waar

Met die gedachte zijn we naar ons eigen werk gaan kijken: hoe nemen we eenzaamheid waar, en wat doen we er vervolgens mee? Op die vraag was geen eenduidige antwoord te geven zo blijkt uit gesprekken met klantmanagers. Als we eenzaamheid af gaan pellen, komt er meteen veel los: er blijken veel meer situaties te zijn waarin eenzaamheid wellicht aan de orde is, dan men op het eerste oog zou vermoeden. Dat iemand in een gezinssituatie zich toch ontzettend eenzaam kan voelen is helemaal niet voor iedereen vanzelfsprekend, en dat was het voor ons in eerste instantie ook  niet.

Ingewikkeld

Eenzaamheid zit vooral in de beleving van het individu, en die beleving meten we niet in de ZRM en is best ingewikkeld te achterhalen. Waar we uitvragen hoe actief iemand is, en hoeveel netwerk iemand heeft, vragen we niet standaard hoe iemand die activiteiten en contacten ervaart. En als we dat vragen en iemand geeft aan zich eenzaam te voelen, wat doen we er dan mee? Wat hebben we die persoon dan te bieden?

GGD

Met dit vraagstuk onder de arm zijn we naar de GGD gestapt: zij hebben immers het meeste inzicht in de data die uit de ZRM’s (zelfredzaamheidsmatrix) verkregen kunnen worden. Over het inkleuren van gegevens uit de ZRM waren zij meteen enthousiast. Dat sterkte in het gevoel dit vraagstuk als experiment verder invulling te willen geven, dus zo gezegd zo gedaan…. In een paar dagen tijd is ons projectplan geboren.

Ook vanuit het Programma Meedoen Werkt, waarin experimenteren centraal staat, werd enthousiast gereageerd en werd het idee voor co-financiering meteen ondersteund. Deze steun en enthousiasme is tot nu toe overal voelbaar: dat is fijn: het nut van het idee wordt breed gedragen.

Randvoorwaarden

Op 28 juni hebben we ons experiment ingestuurd, en dan maar afwachten! Op 13 juli was het zover: 12.56 uur: bericht over uw ingediende experiment…. YESSS! We mogen het experiment gaan uitvoeren! Wat GAAF! We zijn nu druk bezig met de voorbereiding om tot een concrete start te kunnen komen. We schatten in de randvoorwaarden voor de uitvoering voor 1 oktober gereed te hebben: twee getrainde klantmanagers, administratieve ondersteuning, spreeklocaties, een selectie van uit te nodigen Amsterdammers, en dan… echt aan de slag!

Zelf gaan we de training ook volgen en zullen we in de uitvoering mee kijken - en helpen omdat ook wij willen leren hoe met dit thema om te gaan.

In de startbijeenkomst op 5 september hebben we een aantal andere experimenthouders ontmoet: wat inspirerend! Zodra ons projectteam volledig is gaan we natuurlijk ook de hort op, de wijken in om met onze bestaande en nieuwe partners passende oplossingen te vinden voor de Amsterdammers die we tegen gaan komen. Daarnaast gaan we in gesprek met andere experimenten om te kijken hoe we elkaar kunnen versterken.

Volle kracht… Vooruit!

Dit blog is onderdeel van Uit de schaduw van de eenzaamheid


Delen