12 oktober 2017

Aandacht voor 10 uiterst persoonlijke verhalen

“Mijn Amsterdam – bezoekers van de regenboog” is een fotoproject voor bezoekers van de regenboog (voornamelijk dak- en thuislozen). Zij krijgen de vraag om zelfstandig in 10 polaroidfoto’s en 10 korte verhalen te laten zien wie zij zijn en wat zij belangrijk vinden.

Eind augustus startte ik met de werving van 10 deelnemers per inloophuis. Meer nog dan bij alle andere doelgroepen waarmee ik heb gewerkt is het bij de bezoekers van de regenboog belangrijk dat je hen benadert als mens, als persoon. Veel bezoekers voelen zich letterlijk geen onderdeel van de maatschappij, voelen zich afgewezen en het is belangrijk dat jij dat niet doet als je samen iets wilt bereiken. Voor de Regenboog zelf is dit ook onderdeel van de filosofie: “Wij vinden het belangrijk dat iedereen hier een naam heeft” was dan ook het eerste wat locatiehoofd Kathleen Denkers zij. 4-5 dagen heb ik meegelopen in het inloophuis. Op die dagen, meegeholpen, maar ook alle voorbereidingen getroffen en alle uiteindelijke deelnemers persoonlijk gesproken.

De eerste bijeenkomst:

In eerste instantie reageerde de deelnemers van inloophuis Makom nog wat weifelend over de opdracht. Hun eigen persoonlijke verhaal in tien polaroidfoto’s, waar moesten ze dan foto’s van maken? En is hun verhaal ‘boeiend’ genoeg om te delen met de rest van de groep en vervolgens met anderen? Twee deelnemers waren op voorhand al gevraagd om foto’s te maken, als voorbeeld voor de rest van de groep. Beide deelnemers presenteerde tijdens de eerste bijeenkomst hun foto’s en bijbehorende verhalen aan de groep. Op dit moment begon het project voor alle deelnemers echt te leven! De groep luisterde geboeid naar de verhalen, dit zorgde ervoor dat de vertellers zelfverzekerd raakten en met trots hun verhaal deelde.

Tweede bijeenkomst

Tijdens de tweede bijeenkomst op 29 september had een deel van de groep ook foto’s gemaakt van belangrijke aspecten uit hun dagelijks leven. Op de foto zie je hoe een deelnemer zijn tien foto’s rond de tafel laat gaan. Na het tonen van de foto’s hebben we in groepjes gewerkt om een mooi en compleet verhaal te schrijven zodat ook een buitenstaander de deelnemers kan leren kennen, puur door het beeld en de tekst. De samenwerking mondde uit tot serieuze gesprekken over het dagelijks leven en de toekomstdromen van de deelnemers.

Bij de volgende bijeenkomst presenteren alle deelnemers hun complete verhaal, de uitkomsten zijn zeer verschillend, verrassend en vertellen veel over de unieke leefwereld van de deelnemers. Wordt vervolgd!

Dit blog is onderdeel van Fotoworkshop Mijn Amsterdam


Delen