06 november 2017

Blog 3: Geluk hebben of gelukkig zijn

Wegens de herfstvakantie is behoorlijk rustig op kantoor. Wat onrustig fiets ik daarom naar de Huis van de Wijk de Boomspijker. Hoe zal de opkomst zijn voor de tweede verdiepingssessie eenzaamheid?

Gelukkig zie ik al een paar klantmanagers aan komen lopen. Francisca van de GGD en ik zitten dus in ieder geval niet alleen met de gastsprekers, denk ik, maar met ten minste 5 deelnemers. Binnen blijken er ook al een paar collega’s te wachten en dan komt opeens de één na de ander binnen. “Dit kan niet”, roept de beheerder, “uw zaal is te klein!”. Maar op de derde verdieping blijkt nog een grote zaal vrij en na wat improvisatie met de apparatuur, geschuif met tafels (en gezoek voor de laatkomers) gaan we met zeker 25 man van start. Hoezo herfstvakantie?

Heftige persoonlijke ervaring

Het onderwerp voor vandaag is heftig “Suïcidepreventie”. Lyna Polikar van de GGD neemt ons mee in de facts & figures. Gelukkig blijken de cijfers in Nederland ten opzicht van de rest van de Europa gunstig af te steken. Desalniettemin schrik ik er van te horen dat in Amsterdam jaarlijks 3 x zoveel mensen overlijden door zelfdoding dan door verkeersongevallen. En dan te bedenken hoeveel meer aandacht er is voor verkeersveiligheid! Monique van Raan verhaalt vervolgens vanuit haar praktijk als preventiewerker én vanuit een heftige persoonlijke ervaring. En dat hakt er in. Ze verteld over de inktzwarte, uitzichtloze eenzaamheid die mensen soms drijft tot deze wanhoopsdaad, ook mensen  die ogenschijnlijk alles mee lijken te hebben. Want zo zegt ze treffend “geluk hebben betekent nog niet automatisch gelukkig zijn”.

Impact voor de nabestaanden

Aandacht heeft Monique ook voor de impact op nabestaanden. Deze impact is vaak enorm en moeilijker te accepteren en te verwerken dan een andere doodsoorzaak. Vaak is een suïcidepoging geen echte doodswens, maar  een radeloze schreeuw om aandacht. Klantmanagers herkennen deze situaties uit hun praktijk. Mensen die een doodswens uitten of gebukt gaan onder een peilloos verdriet. Maar wat kun je dat doen? In ieder geval niet het onderwerp uit de weg gaan, of wijzen op de “mooie dingen van het leven”, adviseert Monique. Luisteren en doorvragen helpt wel verteld ze. Ook al schrik je van het onderwerp, luister vooral en neem het serieus. En schakel vervolgens zo snel mogelijk met een professional op dit terrein. De huisarts bijvoorbeeld, De GGD, of het meldpunt Zelfmoordpreventie.“Je bent in dit proces voor je klant wellicht belangrijker dan je zelf denkt” besluit Monique.

Oeps!

Daarna zijn wij wel toe aan een borrel… Oeps die reservering blijkt bij  het Huis van de Wijk niet genoteerd en de beheerder staat op het punt naar huis te gaan. Bij de Boomspijker zijn ze gelukkig niet voor één gat te vangen. De beheerder trekt haar jas weer uit en in een mum van tijd is de bar weer open. Er wordt nog flink na gepraat en we zijn het er over eens, dit was een enorm leerzame en interessante bijeenkomst. En “volgende week ben ik er weer bij”.

De volgende ochtend op kantoor neem ik gelijk maar even contact op met onze management assistente Gloria: “zou je voor de volgende week een grotere ruimte willen reserveren?”

Dit blog is onderdeel van Uit de schaduw van de eenzaamheid


Delen