12 december 2017

De grote dag

7 november is de grote dag waarin we gaan kennismaken met de Granaatstraat: wie woont hier eigenlijk? Dat willen we weten.

De helft van de straatbewoners hebben van ons een kaart ontvangen waarin we onze komst aankondigen. De andere helft weet van niets. Om 9 uur starten we met twee professionals; Femke (sociaal werker bij PuurZuid) en Monique (ergotherapeut bij GGZ inGeest). We zijn er een half uurtje eerder om wat spullen klaar te zetten op straat (bloemen, een poster, een partytent, wat flyers aan lantaarnpalen) en raken meteen in gesprek met wat straatbewoner.

Een paar uur later keren Femke en Monique terug en vertellen tijdens de overdracht; we troffen geen nare situaties. Mensen reageren 'gezond' in tegenstelling tot wat Femke en Monique meemaken in hun normale werk. Van tevoren hadden ze een totaal andere verwachting. Tegen hun verwachting in reageerde mensen vriendelijk en hadden ze zeven gesprekken. Dat is misschien niet heel veel maar hadden ze wel goede gesprekken. Eén iemand had het kaartje gezien en was nieuwsgierig. Eén keer mochten ze echt naar binnen. En een paar keer was er gesprek op de trap, anderen hebben ze uit het raam gesproken.

Hun eigen verhaal

In die gesprekken blijkt: mensen vertellen het liefst hun eigen verhaal over hun eigen leven. In de vraagstelling moeten Femke en Monique steeds sturen naar het onderwerp; de straat en het burencontact. Wat werkt is vertrouwen geven en door vragen. Hoe is het contact onderling? Dat blijft bij small talk op straat, meer niet. Ze hebben allemaal drukke levens, veel werkende mensen. Femke en Monique hebben wel (potentieel) sociale rollen en talenten gevonden maar de mensen willen er (nog) niets mee in de straat.

Het volgende duo, twee ondernemende bewoners (Pauline en Johan) gaan de straat in om te kijken wie ze in de middag kunnen spreken. Enkele uren laten komen ze terug en moeten even warm worden en stoom afblazen. Iemand had tegen ze gezegd; “Onzin. Je moet deze straat niet hebben. Jullie actie is volstrekt overbodig.” Dat voelde wel lullig.

Positieve reacties

Gelukkig waren er ook positieve reacties, vooral van jongeren: “goed en leuk dat jullie dit doen.!” Johan begon te vertellen: “ik werk bij het buurthuis en ……”. Maar dan reageren mensen meteen: “oh maar het buurthuis is niets voor mij”. Dus hebben Pauline en Johan de openingstekst bijgesteld. Toen ze zeiden: “We komen namens Amsterdam. Amsterdam onderzoekt....” werkte dat veel beter. En wat deden ze dan met alle vragen die we van tevoren hadden bedacht? (en die Femke zo mooi had geplastificeerd). Die vragen-suggesties werken niet. Vijf duidelijke vragen was beter geweest. Ook een cadeautje aan het begin geven werkt niet. Mensen zeggen nee en lopen door.
Cadeaus aan het einde van een gesprek, als dank voor het gesprek valt wel heel goed bij mensen.

Netwerk

En hoe zit het? Wat zeiden de mensen over hun straat? “Ze hebben wel een netwerk maar niet altijd in de straat”, aldus Johan en Pauline. Nu is het tijd voor de avond-ploeg, Peter en Loes (twee actieve en betrokken Pijp bewoners), om iedereen te bereiken waar we nog niet geweest zijn. Twee uur later keren zij in en in koud maar wel zeer tevreden terug. Het viel mee! Ze zijn bij veel mensen binnen geweest.
Aan het einde van deze lange dag hebben we bijna de hele straat gesproken. Loes en Peter hebben overal aangebeld en hebben leuke gesprekken gehad. (bij alle adressen waar we nog niet geweest waren).

Straat-feestje

Al bij al, wat kunnen we zeggen over deze actie? Kaartjes van tevoren maakt enthousiast.. Bij de mensen die niet open deden hebben we een kaart achter gelaten en daarmee meteen 9 december aangekondigd.

Over het straat-feestje van 9 december. Johan komt met het briljante idee om de Combiwel participatie medewerkers daarvoor uit te nodigen. Dat doet Sara nog diezelfde dag en we ontvangen positieve reacties. Dit past immers perfect bij hun werk en wie weet kunnen/willen zij er mee verder.

Wat weten we nu nog meer over de straat:

De bewoners noemen de Granaatstraat een leuke straat. Maar er zijn geen collectieve activiteiten.

Verschillende mensen vertellen verschillende verhalen. Wordt er nou wel of niet gedeald op straat? Er is een groot contrast tussen vroeger en nu. Het is nu rustig en prettig terwijl er vroeger veel meer gedoe was met criminele jeugd en overlast. Er zijn veel voorzieningen dicht bij. Plan C is een aantal keer genoemd. PuurZuid helemaal niet.

Volgens een ondernemer uit de straat zijn er te weinig zzp werkplekken.

Wat levert het op?

We krijgen veel informatie in een relatief korte tijd. (veel meer dan ik in dit blog kwijt kan). Mensen vinden het leuk om wat te krijgen. (bloemen en choco) Dit was kosteloos dankzij een bevlogen en sociale bedrijfsleider van de  AH.
De partytent werkt, mensen kunnen zien dat we er zijn en dat er reuring is in de straat. Immers, reuring is de start van ontmoeting en van ontmoeting komt meer. Dat zal 9 december en de maanden daarna blijken.

 

Dit blog is onderdeel van Wie woont hier eigenlijk


Delen