12 december 2017

Blog 7: Silvia en mevrouw G.

Mevrouw G., 92 jaar, woont 40 jaar in haar huis op de begane grond in de Rivierenbuurt. Ik ben als kunstenaar 7 x bij haar op bezoek geweest.

We hadden soms 1,5 uur en soms 3 uur tijd om samen te zijn. Mevrouw G. Heeft in die ontmoetingen veel gepraat. We maakten er een gewoonte van om samen soep te eten, die ik voor haar meenam. Ook hebben we samen getekend. Op basis van de ontmoetingen maakte ik op mijn atelier tekeningen die ik bij de volgende ontmoeting samen met haar in haar huis ophing.

Waarin heb ik haar eenzaamheid ervaren?

Dat mevrouw G nooit naar buiten gaat omdat ze voortdurend pijn heeft.

Dat haar enige contact met de buitenwereld het bezoek is van zorgprofessionals of vrijwilligers.

Dat deze professionals werken vanuit de opdracht dat zij mevrouw G. Iets moeten laten doen.

Dat omdat zij dement is vaak ‘s middags niet kan navertellen wie er ‘s ochtends langs is geweest.

Dat zij geen contact heeft met haar neven en nichten familie omdat dat contact er nooit geweest is.

Dat zij ondervoed is en dat haar aanvullende voeding onaangeroerd blijft omdat zij niet de regelmaat kan opbrengen om dit te nemen.

Dat zij in november een vrijwel lege ijskast heeft met daarin een half opgegeten smeerworstje met een houdbaarheidsdatum in mei.

Dat zij tijdens de eerste ontmoetingen heel erg lange teennagels heeft.

Dat zij zelf de badkamerlamp, een eetbordje, de deurbel met plakband heeft gerepareerd.

Dat ze zegt dat ze het jammer vindt dat haar contacten altijd weer andere dingen gaan doen en zo uit haar leven verdwijnen.

Dat zij bij haar naambordje op de deur twee namen heeft staan.

Dat zij een groot deel van de dag op bed ligt.

Dat de ruimte waar haar bed staat behoudens een plastic harmonica deur, grenst aan de woonkamer.

Dat zij de wens heeft om contact met buren te hebben waar zij dingen mee zou kunnen delen.

Dat er in haar huis geen eettafel staat.

Dat zij regelmatig aangaf dat zij graag met een levenspartner zou willen zijn waarmee ze de taken kon verdelen.

Dat ik een keer boodschappen voor haar heb gedaan omdat het bijna week-end was, haar ijskast leeg was en niemand van de zorgprofessionals die dagelijks komen, dit als taak in hun pakket hebben.

Dat het voor mij totaal onduidelijk is wie er voor haar belangen opkomt.

Dat de zorg coördinator na een eerste contact, niet van meer van zich heeft laten horen om een mogelijk vervolg te organiseren.

Dat ik hoor dat er vrijwel niemand in haar leven is geweest die haar liefde heeft gegeven.

 

Silvia Russel, 201, Experiment Aanpak Eenzaamheid, Hier Besta Ik.

Dit blog is onderdeel van Hier besta ik


Delen