22 december 2017

Blog 6: Gast aan tafel bij…WPI

'Fijn dat je er weer bent!' klinkt het hartelijk door de gang van Huis van de Wijk de Boomsspijker. Voor de vierde keer sluit ik aan bij de verdiepingsbijeenkomsten over eenzaamheid voor klantmanagers WPI.

Dit keer is het onderwerp ‘Eenzaamheid en claimgedrag’ verzorgd door Lennert den Breems (HvA).  Ondanks dat ik een ‘vreemde eend in de bijt’ ben als medewerker van de Maatschappelijke  Dienstverlening, Doras (Noord) en Puur Zuid (Zuid), voel  ik me zeer welkom; een soort warm bad! Een bad dat we vele klanten gunnen, zowel van WPI als van PuurZuid/Doras.

Achterliggende maatschappelijke problemen

Natuurlijk was ik benieuwd tijdens mijn eerste bijeenkomst, naar het verhaal van Theo van Tilburg. Maar minstens zo nieuwsgierig was ik naar de wijze waarop klantmanagers kijken naar achterliggende maatschappelijke problemen zoals eenzaamheid. Is daar überhaupt wel aandacht voor? Wordt er niet alleen gelet op de regels waar de klanten aan moeten voldoen ivm hun uitkering? Ik bemerkte al snel dat ook ik (nee hoor vooroordelen doe ik noooooit), niet helemaal vrij was van vooringenomenheid ten aanzien van een deel van de taakuitvoering  van WPI. Echter, het vooroordeel smolt dit keer als sneeuw voor de zon en ik was nieuwsgierig naar de volgende verdiepingsbijeenkomsten temeer daar ik zelf een Project rondom het thema Eenzaamheid ga leiden genaamd ’Heb je even voor mij?’

Veel gemeen

Ik ontdekte tijdens de bijeenkomsten dat we eigenlijk veel gemeen hebben, de MaDi en WPI! Natuurlijk zijn de kaders verschillend, maar de missie komt grotendeels overeen: de klant vooruit  willen helpen, ondersteunen, activeren, zelfvertrouwen geven, onafhankelijkheid stimuleren, eenzaamheid voorkomen etc.

Enkele werkmethoden blijken zelfs bij beide organisaties toegepast te worden, onder andere de Zelf Redzaamheid Matrix (ZRM)en de Eenzaamheidsschaal. En… (hoe is het mogelijk??) gedrag van klanten blijkt ook vaak overeen te komen richting klantmanagers en sociaal werkers van de Madi’s en vele andere collega organisaties, spiegelde Lennart Den Breems ons voor. En vice versa. Niets menselijks blijkt de klant én de werker vreemd ;-).  In de werkrelatie moet de professional uiteraard de balans in de gaten houden tussen afstand, nabijheid en betrokkenheid. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ongemerkt glij je richting ‘Circle of commitment’ vanuit betrokkenheid en medeleven. De verantwoording bij de klant laten is dan (bijna) onmogelijk. Lennart:  ‘Een bewuste keuze van afbakening is onontbeerlijk bijvoorbeeld door te werken met de methodiek Oplossingsgericht werken’.  Kort gezegd: elk probleem biedt mogelijkheden voor het vinden van eigen oplossingen.  De ZRM volgens de vaste vragenlijst invullen werkt niet altijd activerend voor de klant.

Lennart gaf een treffend voorbeeld  uit een boek van Frederike Bannink  ‘Oplossingsgerichte vragen’: 

U heeft trek en besluit in een restaurant te gaan eten. De ober begint u vragen te stellen over uw honger:

‘Hoe erg is uw honger? Hoe komt u eraan? Hoe lang heeft u dat al? Had u vroeger ook honger? Welke rol speelt honger binnen uw ouderlijk gezin? Kunt u deze vragenlijst invullen over uw hongergevoel?’

Vervolgens krijgt u een menu aangereikt dat u niet zelf heeft samengesteld maar waarvan de ober zegt dat het goed voor u is.

Hoe groot is de kans dat u gemotiveerd en tevreden het restaurant verlaat???

 

De boodschap is: klanten willen meedenken over oplossingen maar vinden het soms moeilijk  om zelf stappen te bedenken. Maar juist daar kunnen wij bij helpen. Tijdens de bespreking van ZRM domeinen  kunnen we samen met de klant zoeken naar kleine en vooral haalbare doelen. Bereikte resultaten geeft  de klant  voldoening én vertrouwen in een volgende eigen stap.

Op weg naar zelfvertrouwen

Zo zijn we weer bij  missies die overeenkomen  van het WPI en de MaDi’s: we helpen/activeren de  klant op weg naar zelfvertrouwen en onafhankelijkheid! Een inspirerende  bijeenkomst met een goed  nagesprek aan de bar van de Boomspijker. Ook in dat opzicht vonden  beide partijen elkaar opvallend goed!  

Els van Diemen

Dit blog is onderdeel van Uit de schaduw van de eenzaamheid


Delen