27 december 2017

Blog 3: bigger than life

Er is een week vakantie en mijn collega en ik nemen daarin de tijd om onze planning aan te passen aan de situatie. De komende 8 lessen zullen we werken aan onderzoek van materiaal en het maken van een inspiratieboek.

De laatste 8 lessen wordt er ontworpen en uitgevoerd. Het streven is 3 ontwerpen per persoon, eerst vormgegeven op kleine houten tekenpoppen (mini mannequins) en vervolgens levensgroot. Voor de modeshow is de intentie het performance aspect aan bod te laten komen. Zodat de kostuums bigger than life, als in een opera met muziek en geluid en liefst met verhalen tot leven komen voor het publiek. Als een personage of karakter op het toneel.

Het blijvend geringe aantal en afvallen van deelnemers werkt frustrerend. Het laat me niet los en ik bespreek dit met mijn collega en de betrokken CKV docent die ook niet altijd aanwezig kan zijn. Ik vraag me af of het verantwoord is om door te gaan met zo'n gering aantal deelnemers en beraad me op mogelijke oplossingen en raadplegen van collega's.

Telefoontje van de gemeente

Dan komt er een telefoontje van gemeente Amsterdam met een mevrouw die ons project monitort. Er volgt een afspraak met de CKV coördinator, de CKV- docent, twee medewerkers van de gemeente betrokken bij de experimenten en mezelf. We bespreken of de beoogde deelnemers met name de eenzame geïsoleerde ouderen zijn betrokken. De ouderen die meedoen zijn niet perse zeer eenzaam, maar op een bepaald vlak wel geïsoleerd in hun leven. Hetzij door verlies van werk, hetzij door het ontbreken van een inspirerende kunstzinnige tijdsbesteding met gelijkgestemden. Ik krijg tips over een groep autochtone ouderen die elke maandag bijeenkomen in de Buurtzaak, over statushouders uit de buurt en de telefooncirkel voor ouderen die zeer geïsoleerd leven.

 

Zeer oude mensen

Ik ben blij met de tips en de aanmoedigingen en ga met hernieuwde moed aan de slag. Mijn contact bij het huis van de wijk kent geen telefooncirkel maar via een buurtopbouwwerker in de Buurtzaak kom ik erachter dat deze cirkel bedoeld is voor zeer oude mensen (80- en 90 jarigen) die elke dag door vrijwilligers worden gebeld om te even een praatje met hen te maken en om te checken of ze hun medicijnen hebben ingenomen die dag. Ik schat in dat deze groep te oud is om een of twee keer per week naar het Calvijn College te komen voor het project.

Via mail en telefoon krijg ik de contactpersoon van de Open Club dhr Henk van der Linden en mw J van The Road of Hope een club vrijwilligers die zich inzet voor vluchtelingen met een verblijfsvergunning. Samen met de CKV docent bespreek ik de instroommogelijkheden bij deelname van nieuwe leerlingen van het Calvijn College en de samenwerking met ouderen en voormalige vluchtelingen.

We denken aan laagdrempelige interviews van de ouderen en statushouders door de leerlingen van het Calvijn op het Calvijn of op locatie (bv de Buurtzaak). Een manier om te integreren, te delen en verhalen uit te wisselen met een schijnbaar luchtig onderwerp. Ik bedenk en ontwerp een plan A. B, C enzovoort.

Dit blog is onderdeel van My Secret Dress Code


Delen