05 maart 2018

Reflectie ‘t Rollende Bankje

Co-design. Hoe begeleid je een buurt initiatief zonder het initiatief compleet over te nemen?

Co-design. Hoe begeleid je een buurt initiatief zonder het initiatief compleet over te nemen? Dit was een vraag die tijdens het proces constant door mijn hoofd speelde. Het is een balans waar elke keer weer opnieuw naar gezocht moet worden. In dit proces moet ik mezelf altijd weer herinneren aan de letterlijke betekenis van het woord ‘balans’: in beweging.

Hieronder staan bepaalde aspecten waar ik actief aan het zoeken was naar die balans:

- Updates: Te weinig of te veel informatie. Ik heb gemerkt dat mijn eerste impuls ,om iedereen elke keer in de loop te houden, averechts werkt. Mensen hebben het druk en  kunnen de hoeveelheid informatie niet aan. Dus hoe ontwerp je het contact zo dat ze de updates wel lezen/beantwoorden?
- Betrokkenheid: De kracht en talenten vinden van de betrokkenen om die vervolgens in te zetten. Om mensen betrokken te houden zijn duidelijke behapbare taken cruciaal. Iets waar je individueel zichtbaar je bijdragen aan het groter geheel kunt leveren.

- Begeleiding: Om dat gevoel van behapbaarheid en duidelijkheid te geven (die nodig is om betrokkenheid en participatie te creëren) is er iemand nodig die tijdens en na elke stap de verschillende visies samenvat en kadert. Deze begeleiding is een intuïtief proces die elke keer weer om reflectie vraagt. Hij is altijd ‘in beweging’.

Reflectie. Het contact met de Gemeente

Aangezien de Gemeente de opdrachtgever is ontstaat er een onmiddellijk en onbedoeld ‘verantwoording’ relatie. Je voelt een noodzaak om het ‘goed’ te doen zodat je zonder vallen of stoten een eind product (in dit geval een project)  kunt afleveren.
In de werkelijkheid lukt dit zelden tot nooit. Ik denk zelfs eerder dat je bezorgd moet zijn als het een keer wel helemaal lukt.

Zoals ik hierboven beschreef is het een constante van zoeken. Om deze zoektocht te delen met alle partijen zie ik als enorm waardevol. Cruciaal zelfs als een onderdeel van groei. Ondanks dit besef merk ik bij mezelf dat ik onbewust deze obstakels niet deel met de Gemeente of andere projecten.
Een deel hiervan ligt in de cultuur. Een diep geworteld idee dat je niet ‘mag falen’. Hierachter ligt weer het idee dat ,als iets niet meteen zo gaat als je het in je hoofd/gecommuniceerd had, dat je dan faalt.
Hoe kunnen we een ruimte creëren waar we oordeel loos naar onszelf en anderen aan een gezamenlijk doel kunnen werken: het verbeteren van onze samenleving?
Een interessante vraag waar de Gemeente met het ‘Aanpak Eenzaamheid’ al enorm goed mee bezig was. De eerste stappen zijn gezet maar mij lijkt het enorm interessant en van belang om dit gegeven nog verder te onderzoeken.

 

Dit blog is onderdeel van Rollende bankjes


Delen