08 maart 2018

Blog 10: brief aan mevrouw Prenen

Beste mevrouw Prenen,

Vandaag is de vierde keer dat ik u mag bezoeken, met de missie u te portretteren.

U gaf me het vertrouwen en deelde de verhalen die uw leven rijk is. Verhalen die me raken. Al luisterend zocht ik de juiste invalshoek voor een portret, wachtend op het ontspruiten van een idee dat tot beeld uit kan groeien.

Wie bent u?

U kwam in de jaren 50 als Duitse naar Nederland en u bent dankbaar dat u niet op het recente verleden aangekeken werd. U heeft ontzag voor joodse mensen. De liefde voor uw man, zijn tekenen zijn schrijven en zijn liefde voor de kunsten stralen uit uw huis.

Bevriend met Godfried en zijn vrouw Pietsie Bomans. Een warme bond en tegelijkertijd deelde u en Pietsie de grappend de dienstbare rol als vrouw in het 'patriarch' dat kort daarna tot aan nu aan het afbrokkelen is. "Dat waren andere tijden".

Jullie kenden een rijke schare aan kunstenaars. Uw verhalen over beeldhouwer Mari Andriessen boeien me uitermate, gezien ik toevallig dit jaar het affiche van de februaristaking herdenking mag maken. Uw verhaal over dat uw man tegen Mari grapte als dokwerker te willen poseren, voor het februaristaking monument, terwijl hij een iele intellectueel was, gaf me een goed idee voor de herdenkingsposter.

Zelden heb ik zulk uitgesproken esthetici mogen ontmoeten als u. Uw gevoel voor kleur en handwerk siert u. Uw uitspraak over de jaren vijftig: 'Nederland was zo lelijk', resoneert met mijn aanschouwingen van onze Leenbakker-cultuur (een Nederlandse, weinig stijlvolle, woonboulevard keten).

Ik mocht een dvd lenen met een documentaire over uw overleden zoon die voormalig cellist was en die door een hart stilstand hersenletsel op had gelopen (genaamd Ik wil nooit beroemd worden). Tranen schoten in mijn ogen bij het beeld hoe breekbaar de mens kan zijn en hoe sterk u bent deze situaties te hebben doorstaan.

Wat een kracht heeft u. De humor, schaterend en grappend, tegelijk streng en serieus.

U komt uit een juristen familie en uw meeste familieleden wonen in Duitsland. U vertelt met warmte over hun muzikale vermogens.

De afstand en het steeds moeilijker reizen geeft u soms een solitair gevoel. U omschrijft uzelf als documentalist, u houdt niet van vaagheid maar van feiten en die feiten verzameld u in mappen. Mappen over gewijd aan uw man zoons en dochter. Knipsel en brieven archieven. Mappen met overlijdens-berichten.

Uw huis is een monument met vele kleine sculpturen en ingelijste tekeningen en grafiek. Al deze werken en documenten vertellen samen uw verhaal.

Wat kan ik aan dit totaalbeeld toevoegen? Uw documentalisme en tegelijkertijd zelf niet op de voorgrond willen staan zeggen veel over u. Ik kreeg de indruk dat het maken van een portret van u, in uw ogen, "een beetje gek" was. Deze twee redenen geven mij het idee geen afbeelding van u te maken. In plaats daarvan maak ik voor u met vlijt, in 'uw' kleuren en materialen, een handgebonden map.

Een map als omvattend metafoor, als reservaat voor uzelf.

In deze map is ruimte voor u, de persoon die zelf nog niet 'gedocumentaliseerd' is. De persoon die tussen de documenten bestaat. Toen ik u vroeg of u graag een document voor u zelf zou willen maken hoorde ik een voorzichtig "ja". Waarna u Duits begon te spreken van opwinding.

Ik wens voor u dat dit eenvoudige handgemaakte object een stuk gereedschap kan zijn om te reflecteren en uw totaalbeeld te destilleren en zo uw eigen portret samen te stellen.

Natuurlijk help ik u hier graag bij, mocht u daar behoefde aan hebben.

Dank voor al het vertrouwen,

Alle goeds,

Domenique Himmelsbach de Vries

 

Dit blog is onderdeel van Hier besta ik


Delen